Oceń wpis  oddane głosy: 9 / 0

Kilka tygodni temu wraz z dziennikarzami portalu dlastudenta.pl realizowaliśmy materiał na wrocławskim Dworcu Nadodrze. Nie przypuszczaliśmy, że przez kolejne kilka godzin będziemy musieli walczyć z nieudolnym systemem pomocy społecznej i agresywnymi Strażnikami Miejskimi. Ale zacznijmy od początku…

Kiedy wyszliśmy z dworca kilka metrów od wejścia zobaczyliśmy starszego mężczyznę siedzącego pod drzewem. Cały brudny wypłakiwał się we własne dłonie. Postanowiliśmy podejść i zapytać co się stało. Bezdomnym okazał się Jacek, 57 letni mieszkaniec Wrocławia. Zapytany przeze mnie odpowiedział, że płacze nad swoim losem. Minęły już dwa lata od kiedy Jacek został wyrzucony z domu przez swoją żonę i córkę. Zanim stracił dach nad głową pracował we wrocławskiej elektrociepłowni, nie zarabiaj wiele. Ale jak sam mówił starczało na skromne życie. Roztrzęsiony zapala papierosa i chętnie zaczyna opowiadać o swoich doświadczeniach.

Jacek fot. Łukasz Bugajski
Jacek: W latach 60-tych skończyłem Technikum, na ul. Młodych Techników we Wrocławiu. Bo ja z zawodu jestem technik mechanik i jestem bezdomny…

Ł.B: Co się stało, że znalazł się Pan na ulicy ?

Jacek: Moja żona i córka wygoniły mnie z domu. Ja chciałem jak najlepiej, pracowałem w elektrociepłowni. Przepracowałem ponad 30-ści lat, pracowałem ile mogłem żeby utrzymać rodzinę. Nagle zaczęło się bardzo źle dziać w moim domu. Okazało się, że żona przyprowadzała sobie jakiegoś faceta. Pewnego razu kiedy wróciłem z pracy zobaczyłem przed drzwiami swoją walizkę, zresztą mam ją do dziś. To jedyne co mam..

Ł.B: Nie próbował Pan walczyć o to mieszkanie ? 

Jacek: To było własnościowe, na żonę. Po tym jak mnie wyrzuciła pojechałem do Sobótki do siostrzenicy, jednak i ona po kilku tygodniach wyrzuciła mnie, mieszkanie sprzedała a sama wyjechała do Irlandii czy Anglii. Nie pamiętam. 

Ł.B: Czy szukał Pan jakiejkolwiek pomocy ? 

Jacek: Na początku tak, jednak z czasem zauważyłem, że to nie ma sensu. Urzędy miały mnie w du..e. Starałem się o pomoc, pracę o jakiekolwiek mieszkanie. To zapomogi mi nie dali bo nie mam stałego adresu zameldowania. Tylko jak mam ku..a mieć stały adres zameldowania !? Odesłali mnie do noclegowni, tam spędziłem trochę czasu, ale i stamtąd musiałem odejść. Nie tylko ja. Kilku nas odeszło. Tam biją. Biją się między sobą, okradają się. Ciężko wytrzymać. Z tymi kolegami pomieszkujemy gdzie popadnie, najczęściej na tym dworcu. Czasami ciężko wytrwać, szczególnie jak jest zimno, ale przynajmniej nikt nie okradnie, nie pobije. Raz przyszli tu Ci z opieki. Porobili nam zdjęcia i poszli.

Autor z Jackiem fot. Mirosław Szewczyk

Zapytaliśmy Jacka czy chce żebyśmy znaleźli mu miejsce na nocleg. Ze łzami w oczach powiedział, że tak. Niestety jego koledzy nie podzielali tej opinii. Mimo naszych starań woleli pozostać na dworcu. Postanowiliśmy przewieźć Jacka do noclegowni na ul. Małachowskiego innej od tej w, której był wcześniej. Zadzwoniliśmy na pogotowie ratunkowe z pytaniem czy mogą odwieźć go do noclegowni, był chory. Odesłali nas do Straży Miejskiej. Tam również zadzwoniliśmy. Dyspozytor odpowiedział nam, że nie ma zimy to go nie odwiozą bo nie ma podstawy. Musieliśmy załatwić transport na własną rękę. Udało nam się znaleźć taksówkarza, który zgodził się przewieźć nas na ul. Małachowskiego, do noclegowni. Na miejscu był tłum oczekujących na przyjęcie, kiedy przyszła nasza kolej kierownik noclegowni powiedział nam, że niestety nie przyjmie Jacka. Mimo tego, że poprzedniego dnia ostatni raz pił alkohol to badanie alkomatem ciągle wskazuje drobną ilość. A podstawową zasadą noclegowni jest ta, że nie przyjmuje się nietrzeźwych i będących pod wpływem narkotyków. Tym sposobem ponownie znaleźliśmy się na ulicy. Wraz z kierownikiem postanowiliśmy wykorzystać ostatnią możliwość – wezwanie Straży Miejskiej. Musieliśmy wezwać Straż Miejską do Jacka, jako do osoby nietrzeźwej, trafiłby on na izbę wytrzeźwień a rano mógłby wrócić do noclegowni. Po 20 minutach strażnicy byli na miejscu. Zbadali Jacka alkomatem, spisali notatkę i na tym się skończyło. Zapytałem ich, dlaczego nie wezmą go na izbę wytrzeźwień ? Odpowiedzieli, że jeżeli Jacek może iść o własnych siłach to nie mogą go zabrać. Rozumiem, trudno przepisy – pomyślałem. Grzecznie zapytałem co powinniśmy w tej sytuacji zrobić ? Do kogo się zwrócić. Strażnik arogancko odpowiedział:

Może go sobie Pan wziąć do domu. 

Atmosfera pod noclegownią zrobiła się gorąca. Bezdomni widząc zachowanie strażników miejskich stanęli w naszej obronie. Musieliśmy ich uspokoić. Fotograf wykonał kilka zdjęć. W pewnej chwili jeden ze strażników ruszył w kierunku fotografa krzycząc

Nie rób zdjęć ! Usuń to ! Natychmiast !

Interweniujący strażnicy fot. Mirosław Szewczyk

Fotograf odpowiedział, że ów strażnik jest funkcjonariuszem publicznym, umundurowanym i jest w trakcie wykonywania czynności, dlatego fotograf może robić zdjęcia. Strażnik napięcie się odwrócił i skierował do samochodu po drodze odpychając naszą koleżankę, również fotografa. Poprosiliśmy ich o podanie numerów służbowych, co po krótkiej wymianie zdań uczynili i odjechali. Na tym skończyła się cała „nocna” przygoda. Jacek po wyjściu z izby trafił na noclegownię. Wkrótce rozpocznie odwyk alkoholowy, szuka także pracy. Strażnicy odbyli „poważną rozmowę” ze swoim przełożonym, jak poinformował nas rzecznik Straży Miejskiej po złożeniu przez nas skargi. A my ? My co jakiś czas ruszamy w miasto szukając innych takich jak Jacek…

Oto kilka nagrań z tamtego wieczora:

http://lbugajski.wrzuta.pl/audio/1UkkkKnJVfP/ja_nie_chce_ich_spotykac._jacek_o_swojej_rodzinie.

http://lbugajski.wrzuta.pl/audio/2UKcc9IGAWl/bezdomni_o_zachowaniu_straznikow_miejskich

http://lbugajski.wrzuta.pl/audio/4uQIF36X5TP/bezdomni_o_zachowaniu_straznikow_miejskich_cz.2